FABUŁA:

       Bohaterką jest dojrzała kobieta, która niegdyś była primabaleriną i śpiewaczką. Jej przeszłość pełna jest blasku sal koncertowych i reflektorów: występowała w operach i baletach, żyła w blasku sławy. Dziś życie potoczyło się inaczej – wskutek tragicznego wypadku jaki zdarzył się na trasie do Viednia samochód podczas ulewy stoczył się w urwisko. Szofer – Tadeo, najlepszy przyjaciel i kochanek Divy zginął. Ona, połamana – całkowicie utraciwszy wzrok musiała definitywnie pożegnać się ze sceną. Rekonwalescencja i zapewnienia lekarzy o bliskim powrocie do zdrowia stały się długofalową i nader drogą mrzonką. Przez lata żyła w cieniu sławy i pojawiających się jedynie cieniach a może tylko wrażeniach przywracającego się zmysłu wzroku. Musiała zrezygnować tracąc majątek i kontakt z otaczającą ją niegdyś baśniową rzeczywistością. Obecnie mieszka samotnie w starej, dwupiętrowej kamienicy przy ul. Grzybowskiej w Warszawie dziedzicząc mieszkanie na pierwszym piętrze lewego skrzydła po swojej babce. Mieszkanie to pełne jest pamiątek po dawnej karierze: piękne kostiumy, zakurzone fotografie z występów, pęki kluczy do kulis i świętych obrazków, której pojawiły się w jej życiu tuż po wypadku  – wszystkie wywołują u niej silną nostalgię za minioną sławą ale i obrazy tragedii zamykającej ten niegdysiejszy już rozdział. Żyje w nieustającym napięciu pandemicznym. Nie wychodzi z domu. Dwa razy w tygodniu ktoś z MOPSU pojawia się ze sklepową torbą wypełnioną łososiem w plastrach, oliwkami i pysznym Koniakiem firmy Martell. Wieczorami popija go podgrzewając kieliszek nad świecą. Tęskni. Jednak czy to wszystko co jej pozostało?