Maszyna Idiosensoryczna opisuje ciało jako dynamiczny system czucia, przetwarzania i komunikacji, w którym każdy wykonawca posiada własną, niepowtarzalną konfigurację sensoryczno-ruchową. W pracy z osobami niewidomymi i słabowidzącymi koncepcja ta pozwala odejść od normatywnych modeli percepcji wzrokowej na rzecz kinestetycznej, proprioceptywnej i dotykowej organizacji ruchu, w której rytm staje się emergentnym efektem działania ciała, a nie zewnętrznym narzędziem porządkującym.

Wystąpienie rozwija ideę Ruchu Rytmicznego w perspektywie badań performatywnych i badań w działaniu (performative research & action research), w których praktyka artystyczna stanowi metodę badawczą. Improwizacje ruchowe, eksperymenty przestrzenne, praca z oddechem i dotykiem oraz iteracyjne cykle refleksji pozwalają empirycznie badać, jak rytm, czas, przestrzeń i dynamika wyłaniają się z indywidualnych konfiguracji Maszyny Idiosensorycznej.

Ważnym wątkiem wystąpienia jest dialog koncepcji Grzegorka z teorią ruchu Rudolfa Labana. Labanowska analiza czasu, przestrzeni i effortu dostarcza formalnych narzędzi opisu, które w połączeniu z Maszyną Idiosensoryczną pozwalają badać ruch nie tylko jako strukturę, lecz jako proces adaptacyjny, sensoryczny i relacyjny. Rytm zostaje tu potraktowany jako zjawisko somatyczne, a nie wyłącznie muzyczne, co otwiera nowe możliwości dla inkluzywnej choreografii i pedagogiki tańca.