W czasie spektaklu uczestnicy byli niezwykle aktywni i żywo reagowali na rodzącą się opowieść. Była to bardzo ważna,  wychowawcza, kształcąca i edukacyjna relacja dla obu stron — zarówno dla uczestników, jak i tancerzy-aktorów, którzy niejednokrotnie dostosowywali dynamiczne role do powstających emocji widzów przeżywających historię tak, jakby działa się tu i teraz. Zrodziły się dzięki temu nowe wartości oparte na więzi, wzajemnym zrozumieniu i szczególnej bliskości osób, które doskonale znają swoje potrzeby i potrafią się na siebie otworzyć.

Spektakl stał się wielkim przeżyciem dla wszystkich, dzięki interakcji i przepływowi wyjątkowej energii.

Po spektaklu były gromkie brawa i wiele pytań. Jedną z piękniejszych chwil było odkrycie, że tata jednego z uczestników jest trenerem karate i doskonale zna elementy scenografii, takie jak katany czy kimona. Uczestnicy jednogłośnie mówili, że spektakl był „wspaniały”, a pytanie: „Kiedy znów gramy?” było dla nas największą nagrodą.

Goście mogli obejrzeć scenografię z bliska, zagrać na instrumentach, podziwiać żywe japońskie karasie oraz zadać wiele ważnych i inspirujących pytań. Na zakończenie wszyscy napili się ciepłej herbaty i zjedli szczecińskie paszteciki przed powrotem.

Serdecznie dziękujemy Kierownikowi WTZ Panu Dariuszowi Kordzie oraz Pani Magdzie Gromadzie – terapeutce zajęciowej – za inicjatywę, organizację i przyjazd do naszej Placówki w Szczecinie.