ZESPÓŁ
KACPER KOZŁOWSKI
ALEKSANDRA KUFERA
ALICJA CZARNUSZKA
DANUTA ŁUSZCZEK
ANGELIKA „FROGY” DOMAŃSKA
JANUSZ BĄK
CARMEN SIEKIERZYCKA
KAROL PABICH
JERZY N. GRZEGOREK
KRZYSZTOF MAJOREK
AGNIESZKA KSIĄG
ŁUKASZ BARAN
MAJA WILKOWIECKA
ŁUKASZ RZEŹNICZAK
MAJA SZYMAŃSKA
ZESPÓŁ ANIMACJI SCENICZNEJ
EWELINA GRZEGOREK
O ZESPOLE
KACPER JAKUB KOZŁOWSKI
Tancerz-aktor zespołu Teatr Ruchu Umownie Ewidentnego od początku jego istnienia. Absolwent studiów licencjackich na kierunku Europeistyka oraz studiów magisterskich na kierunku Socjologia na Uniwersytet Szczeciński.
Jest niewidomym tancerzem-aktorem ze spastycznością mięśni, którego idiom taneczny opiera się na odkrywaniu scenicznych potencjałów sensoryczno-motorycznych oraz ich dramaturgicznym łączeniu z tekstem literackim. Stworzył wybitną i oryginalną kreację „Kacperka” w monodramie teatru tańca TRUE „Scenariusz dla niewidomego, lecz możliwego tancerza idiosensorycznego” (2023), opowiadającym o perypetiach osoby niewidomej — jej marzeniach, potrzebach, porażkach i sukcesach, a także o zmaganiach z niepełnosprawnością i głębokiej wierze w upragnioną zmianę. Jest również twórcą poruszającej roli w pierwszym spektaklu TRUE „Korowód w Fado” (2014), monumentalnej postaci „Mówcy” w „Korowodzie w Przemijaniu Czasu” (2024) oraz charyzmatycznego samuraja „Nobunagi” w spektaklu „Korowód Pana Yabu. Studium Performatywne” (2025).
Jego praktyka artystyczna, rozwijana w Laboratorium Idiomów Ruchu i Rytmu Tancerza z Niepełnosprawnością, sytuowana jest w obszarze idiosensorycznym i somatyki percepcyjnej. Opiera się na autorskiej metodologii pracy z ciałem, wykorzystującej trening z Maszyną Idiosensoryczną oraz proces intensyfikacji i reedukacji pozostałych zmysłów — przede wszystkim dotyku, propriocepcji, kinestezji, słuchu, a także zdolności odczuwania wibracji, napięć i rezonansu przestrzennego.
Pozbawiony wzrokowej kontroli ruchu, wykorzystuje czucie głębokie i pamięć motoryczną, traktując ciało jako autonomiczne narzędzie percepcji, orientacji i poznania scenicznej rzeczywistości. Jego twórczość rozwija alternatywne, pozawzrokowe strategie organizacji ruchu, w których orientacja przestrzenna dokonuje się poprzez proces somatycznego „czytania” przestrzeni — kontakt, nacisk, rytm, dźwięk i czas.
Jego idiom taneczny wyrasta z nieustannego procesu negocjowania równowagi, napięcia i relacji z otoczeniem, w którym niewidzenie nie jest brakiem, lecz warunkiem wytwarzania odmiennej jakości obecności scenicznej. Spastyczność mięśni przestaje być wyłącznie ograniczeniem funkcjonalnym, a staje się konstytutywnym elementem języka choreograficznego — źródłem specyficznej dynamiki, oporu, frazy i ekspresji.
Rozwija praktykę, którą można określić mianem idiochoreografii reorganizacji kinestetyczno-sensorycznej — choreografii tancerza z niepełnosprawnością wzroku powstającej w wyniku przeniesienia funkcji orientacyjnych z widzenia na wielozmysłową, ucieleśnioną percepcję. W tej praktyce ciało staje się jednocześnie medium ruchu i organem percepcji, a ruch nie wynika z wizualnej reprezentacji formy, lecz z bezpośredniego, somatycznego doświadczenia relacji pomiędzy ciałem, przestrzenią i narracją.
W jego twórczości ciało niewidome nie jest ciałem pozbawionym, lecz ciałem redefiniującym sposoby obecności, sprawczości i komunikacji scenicznej. Jego sztuka otwiera nowe perspektywy rozumienia choreografii jako praktyki wielozmysłowej, ucieleśnionej i idiosensorycznej — praktyki, w której percepcja staje się aktem twórczym.
Motto: „Nie widzę ruchu — ja go poznaję ciałem.”
SPEKTAKLE Z KACPREM KOZŁOWSKIM
KOROWÓD W FADO
KOROWÓD W PREZMIJANIU. CZAS
SCENARIUSZ DLA NIEWIDOMEGO, LECZ MOŻLIWEGO TANCERZA IDIOSENSORYCZNEGO
KOROWÓD PANA YABU
MAJA WILKOWIECKA
Uczęszcza do I Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Goleniowie o profilu humanistycznym. Do zespołu Teatr Ruchu Umownie Ewidentnego dołączyła w kwietniu 2024 roku, w przełomowym i wymagającym okresie pracy nad spektaklem „Korowód w Przemijaniu. Czas” (2024), stając się najmłodszą przedstawicielką nowego pokolenia artystów zespołu.
Jest tancerką-aktorką z wrodzoną łamliwością kości, której idiom taneczny wyrasta z kruchości przekształcanej w siłę ekspresji. Jej ruch charakteryzuje się szczególną uważnością, subtelnością i precyzją, wynikającą z głębokiej świadomości ciała i jego granic. Nie ukrywa swojej delikatności — przeciwnie, czyni z niej fundament obecności scenicznej, budując ruch nasycony autentycznością i wewnętrzną prawdą.
Jej praktyka artystyczna sytuowana jest w obszarze idiochoreografii kruchej sprawczości, w której ciało — choć podatne na uraz i ograniczenie — ujawnia zdolność do tworzenia znaczącej, odważnej i komunikatywnej formy. Jej taniec nie opiera się na demonstracji siły fizycznej, lecz na sile decyzji, koncentracji i emocjonalnej obecności. Każdy gest posiada u niej wymiar przełamywania — lęku, niepewności i fizycznej ostrożności.
Już od pierwszych prób wniosła do zespołu świeżość, odwagę i niezwykłą gotowość przekraczania własnych granic. Pomimo młodego wieku podjęła się pracy w spektaklu o wysokim stopniu złożoności, wykazując się dojrzałością sceniczną, dyscypliną i wrażliwością partnerską. Jej obecność sceniczna ujawnia naturalną zdolność bycia „w” ruchu, a nie jedynie jego wykonywania.
Udział w spektaklu „Korowód w Przemijaniu. Czas” (2024) stał się dla niej doświadczeniem inicjacyjnym — momentem wejścia w przestrzeń profesjonalnej praktyki teatru tańca, w której ujawniła swój znaczący potencjał performatywny i wyrazistą tożsamość sceniczną.
Reprezentuje pokolenie, dla którego taniec nie jest oczywistością ciała, lecz świadomym wyborem obecności.
Jej rozwój wskazuje na wyłanianie się osobowości scenicznej, w której kruchość nie jest ograniczeniem, lecz źródłem odwagi, autentyczności i przyszłej siły twórczej.
ALEKSANDRA KUFERA
Tancerka-aktorka zespołu Teatr Ruchu Umownie Ewidentnego i jedna z jego pionierek. Jako najmłodsza performerka stworzyła niezwykle wzruszającą i odważną postać w spektaklu „Korowód w Fado” (2014), ujawniając wyjątkową wrażliwość sceniczną i dojrzałość obecności.
Jest tancerką-aktorką niewidomą, której idiom ruchowy wyróżnia się szczególną plastycznością, miękkością przepływu i zdolnością otwierania przestrzeni poprzez ciało. Jej ruch nie wynika z wizualnej kontroli, lecz z głębokiego odczuwania kierunku, ciężaru, równowagi i relacji z otoczeniem. Charakterystyczna dla niej jest zdolność przekraczania granicy niepewności przestrzennej poprzez odważne inicjowanie gestu, który „sonduje” przestrzeń i przekształca ją w obszar cielesnej obecności.
Jej praktyka artystyczna, rozwijana w Laboratorium Idiomów Ruchu i Rytmu Tancerza z Niepełnosprawnością, sytuowana jest w obszarze idiochoreografii sensoryczno-kinestetycznej orientacji przestrzennej, w której ruch wyłania się z dotykowego, proprioceptywnego i przedsionkowego rozpoznawania świata. Ciało nie odtwarza zapamiętanych form, lecz na bieżąco konstytuuje relację z przestrzenią, budując ją poprzez napięcia, zawieszenia, przesunięcia ciężaru i impulsy płynące z wnętrza organizmu.
W tej praktyce szczególnego znaczenia nabiera zaufanie do kinestetycznej intuicji, która pozwala jej podejmować ryzyko ruchu, wchodząc w przestrzeń nie jako w obszar ograniczenia, lecz jako pole odkrywania. Jej obecność sceniczna charakteryzuje się autentycznością, organicznością i zdolnością tworzenia intensywnej więzi percepcyjnej z widzem.
Stworzyła znaczącą, emancypacyjną kreację w spektaklu „Korowód w Bluesie. Mandala” (2021), gdzie współtworzyła impuls kinetyczny spektaklu, inicjując doświadczenie wspólnoty poprzez sensoryczne włączenie utworu muzycznego odtwarzanego z gramofonowej płyty. Jej działanie ujawniło potencjał ciała niewidomego jako źródła inicjacji zdarzenia scenicznego i transformacji percepcji widza.
Obecnie przebywa w Poznaniu, gdzie podjęła studia lingwistyczne. Jej dotychczasowa praktyka pozostaje ważnym fundamentem tożsamości zespołu, a jej powrót stanowi oczekiwany moment ponownego włączenia jej unikalnego idiomu do wspólnej pracy twórczej.
Jej taniec jest praktyką zaufania ciału, które widzi poprzez ruch.
SPEKTAKLE Z ALEKSANDRĄ KUFERĄ
KOROWÓD W FADO
KOROWÓD W BLUSIE. MANDALA
ALICJA CZARNUSZKA
Tancerka-aktorka zespołu Teatr Ruchu Umownie Ewidentnego. Jest pionierką zespołu TRUE, kreując dynamiczną i odważną postać w spektaklu „Korowód w Fado” (2014). Jest członkiem Grupy Wokalno-Teatralnej ESPERO przy PZN w Szczecinie oraz aktorką Teatr Aktora Niewidomego ITAN w Krakowie. Uznana recytatorka i twórczyni monodramów, otrzymała Dyplom Animatora Ruchu Społeczno-Kulturalnego osób niewidomych (2016) oraz została wyróżniona odznaką Zasłużona dla Kultury Polskiej (2018).
Jest tancerką-aktorką słabowidzącą i słabosłyszącą. Jej idiom taneczny opiera się na łączeniu frazowania ruchu z intencją słowa, tworząc niezwykłą syntezę „słowa w ruchu”. Ciało staje się w jej praktyce narzędziem interpretacji tekstu literackiego, a ograniczenia sensoryczne traktowane są jako punkt wyjścia do twórczego eksplorowania przestrzeni, rytmu i ekspresji. Jej ruch jest emergentny – rozwija się w sposób spontaniczny i adaptacyjny, reagując na znaczenia, ton, rytm i dynamikę słowa.
Stworzyła dynamiczną i pełną ekspresji postać w spektaklu „Korowód w Bluesie. Mandala” (2021), angażując się całym ciałem w interpretację treści. Jej partyzantka w spektaklu „Korowód w Tęsknocie. Opór” (2022) stanowiła poezję teatru tańca zaangażowanego w walkę i pokój, a w „Korowodzie w Przemijaniu. Czas” (2024) wykazała kunszt pracy u podstaw – w otwarciu na przekraczanie granic reżyserskich i własnych ograniczeń, tworząc pomost między recytacją a pełnym ucieleśnieniem doświadczenia teatralnego.
Jej praktyka artystyczna, rozwijana w Laboratorium Idiomów Ruchu i Rytmu Tancerza z Niepełnosprawnością, sytuowana jest w obszarze idiochoreografii słowa i ruchu, w której ciało staje się medium interpretacji i ekspresji literackiej, a ruch jest podporządkowany zarówno rytmowi wewnętrznemu, jak i dynamice znaczeń słownych. W tej praktyce ograniczenia sensoryczne i motoryczne nie są traktowane jako deficyt, lecz jako twórcze źródło struktury ruchu, frazowania i dynamiki scenicznej, które pozwala na kreowanie wyrazistych, emocjonalnie angażujących postaci.
Ruch i słowo współistnieją w jej pracy w ciągłym dialogu, gdzie ciało interpretuje, wibruje i reaguje na treść literacką, muzykę i przestrzeń, a obecność sceniczna powstaje z pełnego zaufania do doświadczenia cielesnego i sensorycznego. Idiochoreografia słowa i ruchu redefiniuje choreografię jako praktykę wielozmysłową, ucieleśnioną i narracyjną, w której każdy gest staje się nośnikiem znaczenia i emocji.
Motto: „Ruch i słowo splatają się w moim ciele, nadając znaczenie temu, co niewidzialne i niesłyszalne.”
SPEKTAKLE Z ALICJĄ CZARNUSZKĄ
KOROWÓD W FADO
KOROWÓD W BLUSIE. MANDALA
KOROWÓD W TĘSKNOCIE. OPÓR
KOROWÓD W PRZEMIJANIU. CZAS
KOROWÓD W FADO
KOROWÓD W BLUESIE. MANDALA
KOROWÓD W TĘSKNOCIE. OPÓR
DANUTA ŁUSZCZEK
Tancerka-aktorka zespołu Teatr Ruchu Umownie Ewidentnego. Była pasjonatką śpiewu, chórzystką oraz członkinią Grupy Wokalno-Teatralnej ESPERO przy Polski Związek Niewidomych. Laureatka licznych ogólnopolskich konkursów recytatorskich, przeglądów teatralnych i festiwali twórczości osób z niepełnosprawnościami, wielokrotnie nagradzana za dojrzałość interpretacji, głębię przekazu i prawdę sceniczną słowa.
Do zespołu TRUE dołączyła w styczniu 2021 roku, poświęcając jego rozwojowi całą swoją osobowość, wrażliwość i fizyczną obecność. Współtworzyła fundament organizacyjny i ideowy środowiska, przyczyniając się do powstania Fundacji Ośrodek Praktyk Teatralno-Tanecznych TRUE oraz aktywnie promując ideę teatru tańca osób z niepełnosprawnościami w Polsce. Dla zespołu była nie tylko artystką, lecz także opiekunką, przewodniczką i strażniczką wspólnoty — obecną, czułą, oddaną i niezłomną.
Była tancerką-aktorką słabowidzącą, której idiom sceniczny wyrastał z głębokiej integracji ruchu i słowa. W jej praktyce ciało stawało się nośnikiem znaczenia, a gest — przedłużeniem intencji tekstu. Nie oddzielała interpretacji literackiej od działania fizycznego — pozwalała, by słowo osiadało w ciele, dojrzewało w nim i wybrzmiewało poprzez ruch. Jej obecność sceniczna emanowała siłą doświadczenia, godnością i pięknem dojrzałości, przekształcając ograniczenia sensoryczne w źródło skupienia, precyzji i intensywności przekazu.
Jej praktyka artystyczna, rozwijana w Laboratorium Idiomów Ruchu i Rytmu Tancerza z Niepełnosprawnością, sytuowana była w obszarze idiochoreografii ucieleśnionego słowa, w której ruch nie ilustruje tekstu, lecz staje się jego somatycznym spełnieniem. Ciało funkcjonowało jako żywa materia pamięci, przechowująca sens, emocję i czas wypowiedzi. Jej taniec wyrastał z wewnętrznego rytmu frazy, z oddechu znaczenia i z uważnego wsłuchiwania się w proces własnego stawania się postacią.
Charakterystyczna dla niej była szczególna jakość spowolnionej intensywności — ruchu nasyconego przeżyciem, w którym każdy gest posiadał ciężar decyzji i głębię obecności. Nie dążyła do efektu, lecz do prawdy. Jej ciało nie odgrywało postaci — ono nią było.
Stworzyła niezwykle poruszającą i emancypacyjną postać w spektaklu „Korowód w Bluesie. Mandala” (2021), stając się symbolem siły kobiecej obecności i przypomnieniem, że twórczość nie zna granic wieku. Jej partyzantka w „Korowodzie w Tęsknocie. Opór” (2022) niosła przesłanie przebudzenia i odpowiedzialności, stając się żywym manifestem czujności wobec czającego się zła i wrogości. W „Korowodzie w Przemijaniu. Czas” (2024) osiągnęła szczególny poziom integracji słowa i formy, przekraczając własne wyobrażenia o możliwościach ciała i ekspresji. Podjęła się intensywnych prac nad spektaklem „Owszem. Bywałam i Widywałam” odkładając je w porozumieniu z reżyserem na czas późniejszy.
Ostatnim etapem jej drogi twórczej była rola Sashiko w spektaklu „Korowód Pana Yabu. Studium Performatywne” (2025), nad którą pracowała z niezwykłą pokorą, skupieniem i dbałością o najdrobniejsze jakości ruchu, studiując kulturę Japonii i poszukując najgłębszej prawdy postaci. Rola ta stała się symbolicznym domknięciem jej obecności scenicznej. Opuściła nas fizycznie 21 stycznia 2025 roku, krótko po premierze tego spektaklu.
Pozostała jednak obecna w pamięci zespołu jako ciało słowa, które nauczyło ruch mówić, oraz jako człowiek, który swoją obecnością współtworzył sens wspólnoty.
Jej praktyka pozostaje świadectwem, że:
ruch może być aktem miłości, a ciało — miejscem, w którym słowo staje się życiem.
SPEKTAKLE Z DANUTĄ ŁUSZCZEK
KOROWÓD W BLUSIE. MANDALA
KOROWÓD W TĘSKNOCIE. OPÓR
KOROWÓD W PRZEMIJANIU. CZAS
KOROWÓD PANA YABU
KOROWÓD W BLUESIE. MANDALA
KOROWÓD W TĘSKNOCIE. OPÓR
KOROWÓD W PRZEMIJANIU. CZAS
ANGELIKA „FROGGY” DOMAŃSKA
Tancerka-aktorka zespołu Teatru Ruchu Umownie Ewidentnego. Absolwentka kierunku Europeistyka oraz studiów podyplomowych z zakresu Social Media i E-marketingu w Zachodniopomorska Szkoła Biznesu. Uczęszczała do Klub Sportowy Inwalidów „Start” Szczecin, gdzie tańczyła w Grupie Tańca Towarzyskiego na Wózkach. Do zespołu Teatru Ruchu Umownie Ewidentnego dołączyła w styczniu 2021 roku.
Jest tancerką-aktorką z wrodzoną łamliwością kości, której idiom taneczny opiera się na odkrywaniu scenicznych potencjałów ruchu i rytmu poprzez twórcze wykorzystanie ograniczeń ciała, jego kruchości, delikatności oraz alternatywnej motoryki. Stworzyła wyrazistą kreację w spektaklu „Korowód w Bluesie. Mandala” (2021), ukazującą możliwości alternatywnego poruszania się z wykorzystaniem wózka, przejść pomiędzy poziomami mobilności oraz relacyjnego tańca z partnerem. Zbudowała także charakterystyczną postać „Yuko” w spektaklu „Korowód Pana Yabu. Studium Performatywne” (2025). W swojej praktyce świadomie odwołuje się do twórczości David Toole i Lisa Bufano, afirmując niepełnosprawność jako integralny wymiar tożsamości scenicznej i źródło autonomicznego języka ruchu.
Jej praktyka artystyczna, rozwijana w Laboratorium Idiomów Ruchu i Rytmu Tancerza z Niepełnosprawnością, sytuowana jest w obszarze idiochoreografii alternatywnej motoryki i somatycznej renegocjacji struktury ciała. Jej idiochoreografia wyrasta z doświadczenia ciała kruchego, podatnego na przeciążenia i złamania, co prowadzi do wypracowania szczególnej świadomości mikro-ruchu, ostrożności kinestetycznej oraz precyzyjnego zarządzania ciężarem, napięciem i impulsem. W jej praktyce wózek nie jest wyłącznie narzędziem lokomocji, lecz staje się rozszerzeniem ciała — partnerem ruchowym, osią obrotu, punktem podparcia i elementem kompozycji choreograficznej. Relacja pomiędzy ciałem a wózkiem tworzy hybrydyczną strukturę ruchową, w której granica pomiędzy ciałem biologicznym a mechanicznym ulega zatarciu, a idiochoreografia powstaje jako wynik ich wzajemnej współzależności.
Łamliwość kości oraz wynikające z niej zmiany w ciele i ograniczenia funkcjonalne nie stanowią w jej twórczości wyłącznie bariery, lecz stają się źródłem specyficznej jakości ruchowej — delikatności, fragmentaryczności, przerwania i zawieszenia. Jej ruch często operuje na progach możliwości, pomiędzy stabilnością a ryzykiem utraty równowagi, pomiędzy bezruchem a impulsem, ujawniając napięcie pomiędzy kruchością a sprawczością.
Artystka rozwija praktykę, którą można określić jako idiochoreografię somatycznej adaptacji kruchego ciała, w której choreografia wyłania się z procesu nieustannego dostosowywania się do zmiennych warunków cielesnych. W tej praktyce ciało nie jest traktowane jako narzędzie podporządkowane formie, lecz jako autonomiczne źródło kompozycji, którego ograniczenia stają się zasadą organizującą ruch.
Jej obecność sceniczna redefiniuje pojęcie wirtuozerii, przenosząc je z obszaru technicznej sprawności w obszar intensywności obecności, świadomości i odwagi bycia widzialną w swojej cielesnej odmienności. Twórczość Angeliki „Froggy” Domańskiej ukazuje ciało z niepełnosprawnością nie jako ciało pozbawione, lecz jako ciało transformujące normy ruchu, estetyki i ekspresji, otwierając nowe perspektywy rozumienia choreografii jako praktyki ucieleśnionej różnorodności.
Motto: „Moja kruchość nie ogranicza ruchu — ona nadaje mu sens.”
SPEKTAKLE Z ANGELIKĄ „FROGGY” DOMAŃSKĄ
KOROWÓD W BLUSIE. MANDALA
KOROWÓD PANA YABU
ŁUKASZ BARAN
Tancerz-aktor zespołu Teatr Ruchu Umownie Ewidentnego. Uczęszcza na Warsztat Terapii Zajęciowej Stowarzyszenia Pomocy w Rozwoju Społecznym i Zawodowym Osób Niepełnosprawnych w Szczecinie. Do zespołu Teatru Ruchu Umownie Ewidentnego dołączył w marcu 2021 roku.
Jest tancerzem z zespołem Downa i ograniczeniem mowy, którego idiom taneczny wyrasta z niespożytej energii ruchu oraz rytmu improwizowanego. Jego praktyka nie opiera się na zapamiętywaniu dłuższych struktur ruchowo-rytmicznych, lecz na natychmiastowej reakcji na impulsy rytmiczne i muzyczne, które wyzwalają spontaniczny, żywy ruch. Każda sekwencja powstaje w interakcji z muzyką, dźwiękiem lub tekstem, w tym ich tempem i dynamiką, co czyni go artystą pełnym autentycznej obecności i nieprzewidywalnej energii scenicznej.
Łukasz stworzył energetyczną kreację w spektaklu „Korowód w Bluesie. Mandala” (2021), pokazując potencjał idiochoreograficzny wynikający z impulsu rytmicznego. Był jednym z partyzantów w spektaklu „Korowód w Tęsknocie. Opór” (2023), kreował ruch machin w „Korowodzie w Przemijaniu. Czas” (2024), a także stworzył energetyczną i delikatną postać opiekuńczego samuraja Masamune w spektaklu „Korowód Pana Yabu. Studium Performatywne” (2025).
Jego praktyka artystyczna, rozwijana w Laboratorium Idiomów Ruchu i Rytmu Tancerza z Niepełnosprawnością, sytuowana jest w obszarze idiochoreografii rytmicznej adaptacji. W tej praktyce ciało i ruch stają się narzędziami bezpośredniego reagowania na rytm, muzykę i przestrzeń, a ograniczenia wynikające z zespołu Downa oraz ograniczeń mowy nie są barierą, lecz źródłem autentycznej improwizacji i świeżości ruchowej. Każdy gest powstaje w dialogu z partnerami scenicznymi, przestrzenią i dźwiękiem, co tworzy wyjątkową jakość obecności scenicznej, pełną energii i spontaniczności.
W jego twórczości ciało nie jest podporządkowane technicznym schematom ani zapamiętanym strukturom, lecz reaguje tu i teraz, czyniąc z rytmu i impulsu muzycznego katalizator ekspresji i choreograficznej narracji. Idiochoreografia rytmicznej adaptacji redefiniuje obecność sceniczną, pokazując, że autentyczność ruchu rodzi się w energii chwili i spontanicznym reagowaniu ciała na rytm.
Jego – ruch rodzi się w rytmie chwili i energii, nie w zapamiętanych strukturach.
SPEKTAKLE Z ŁUKASZEM BARANEM
KOROWÓD W BLUESIE. MANDALA
KOROWÓD W TĘSKNOCIE. OPÓR
KOROWÓD W PRZEMIJANIU. CZAS
KOROWÓD PANA YABU
KOROWÓD W BLUESIE. MANDALA
KOROWÓD W TĘSKNOCIE. OPÓR
KOROWÓD W PRZEMIJANIU. CZAS
JANUSZ BĄK
Tancerz-aktor zespołu Teatr Ruchu Umownie Ewidentnego. Jest jednym z pierwszych współuczestników drogi twórczej zespołu TRUE — towarzyszył jego formowaniu jako uważny obserwator procesu jeszcze na etapie prac nad spektaklem „Korowód w Fado”, a formalnie dołączył do zespołu w styczniu 2021 roku, stając się jego wyrazistą i charyzmatyczną postacią.
Jest członkiem Grupy Wokalno-Teatralnej ESPERO przy Polski Związek Niewidomych oraz aktorem Teatr Aktora Niewidomego ITAN w Krakowie. Laureat licznych nagród i wyróżnień w ogólnopolskich konkursach recytatorskich. Jest również muzykiem pasjonatem — gra na harmonijce ustnej, a także malarzem, realizującym własne prace plastyczne. Jego twórczość rozwija się na styku słowa, dźwięku, obrazu i ruchu.
Jest tancerzem-aktorem słabowidzącym, którego idiom taneczny wyróżnia się siłą, dynamiką i organiczną muzycznością ciała. Pomimo znacznej niepełnosprawności wzroku oraz upływu czasu, jego obecność sceniczna nie ujawnia ograniczenia — przeciwnie, emanuje sprawnością, zdecydowaniem i intensywnością. Jego ciało zdaje się przekraczać fizjologiczne i sensoryczne uwarunkowania, jakby ruch był dla niego przestrzenią odzyskiwania pełni.
W jego praktyce ruch posiada charakter emergentny i rytmizowany znaczeniem — nie jest mechanicznym wykonaniem formy, lecz żywą odpowiedzią na impuls słowa, muzyki i sytuacji scenicznej. Każdy gest rodzi się z wewnętrznej konieczności, a rytm ciała splata się z rytmem narracji. Ograniczenie wzroku nie stanowi widocznej bariery — zostaje przez niego niejako „przechytrzone” poprzez intensywność czucia, pamięć ruchową i głęboką identyfikację z postacią.
Jego praktyka artystyczna, rozwijana w Laboratorium Idiomów Ruchu i Rytmu Tancerza z Niepełnosprawnością, sytuowana jest w obszarze idiochoreografii rytmicznej inkarnacji postaci, w której ciało staje się miejscem pełnego ucieleśnienia znaczenia. Ruch nie ilustruje postaci — on ją powołuje do istnienia. Narracja nie jest opowiadana — jest przeżywana i ucieleśniana w czasie rzeczywistym poprzez dynamikę, napięcie, tempo i gest.
Charakterystyczną cechą jego obecności scenicznej jest paradoks siły przekraczającej ograniczenie. W jego tańcu nie odczuwa się wieku ani niepełnosprawności — zostają one przekształcone w jakość doświadczenia, która pogłębia prawdę sceniczną. Jego ruch jest zdecydowany, nasycony i wiarygodny, jakby ciało kierowało się własną, autonomiczną wolą ekspresji.
Stworzył wyrazistą i pełną ekspresji postać w spektaklu „Korowód w Bluesie. Mandala” (2021), w której jego ruch stał się nośnikiem emocjonalnego i symbolicznego przekazu. W spektaklu „Korowód w Tęsknocie. Opór” (2022) jego partyzant był ucieleśnieniem napięcia między kruchością a determinacją. W „Korowodzie w Przemijaniu. Czas” (2024) ujawnił szczególną dojrzałość aktorską — jego ruch był precyzyjny, świadomy i głęboko zakorzeniony w sensie postaci, a jego obecność wspierała i porządkowała strukturę zespołową.
Jest tancerzem, który nie godzi się na ograniczenie jako ostateczność. Poprzez ruch przekracza to, co fizyczne, i ustanawia ciało jako przestrzeń wolności.
Jego taniec jest aktem sprzeciwu wobec przemijania — i afirmacją niegasnącej obecności.
SPEKTAKLE Z JANUSZEM BĄKIEM
KOROWÓD W BLUESIE. MANDALA
KOROWÓD W TĘSKNOCIE. OPÓR
KOROWÓD W PRZEMIJANIU. CZAS
AGNIESZKA KSIĄG
Tancerka-aktorka zespołu Teatr Ruchu Umownie Ewidentnego. Przez cztery lata śpiewała w parafialnej scholii dla osób dorosłych. Do zespołu TRUE dołączyła w styczniu 2021 roku.
Jest niewidomą tancerką-aktorką z ograniczeniami motorycznymi sprawności ruchu, widzącą jedynie delikatne cienie i błyski światła. Jej idiom taneczny opiera się na odkrywaniu scenicznych potencjałów sensoryczno-motorycznych, w których ruch powstaje poprzez świadomość ciała, dotyk, kinestezję, słuch oraz odbiór subtelnych bodźców świetlnych i wibracji. Charakterystyczna schodkowa, spowolniona i impulsowa rytmika nadaje jej ruchowi niepowtarzalny rytm i formę, w której każde zdarzenie sceniczne wyłania się z procesu somatycznego doświadczenia przestrzeni i interakcji z partnerami i widzami.
Była jedną z kreatorek impulsu kinetyczno-kinestetycznego w spektaklu „Korowód w Bluesie. Mandala” (2021), załączając sensorycznie wybrany utwór muzyczny odtwarzany z gramofonowej płyty z doświadczeniem widza. Stworzyła wzruszającą postać partyzantki w spektaklu „Korowód w Tęsknocie. Opór” (2022), inicjując włączanie się widzów do wspólnoty tańca. Poruszała machiny czasu w „Korowodzie w Przemijaniu. Czas” (2024) oraz wykreowała charakterystyczną postać Tomoko w spektaklu „Korowód Pana Yabu. Studium Performatywne” (2025).
Jej praktyka artystyczna, rozwijana w Laboratorium Idiomów Ruchu i Rytmu Tancerza z Niepełnosprawnością, sytuowana jest w obszarze idiochoreografii sensoryczno-kinestetycznej, w której ruch powstaje poprzez ucieleśnioną percepcję, kinestetyczne odczytywanie przestrzeni i interakcję z otoczeniem. Ograniczenia wzroku i motoryki nie są traktowane jako brak, lecz jako zasadniczy czynnik organizujący rytm, dynamikę i strukturę ruchu, nadający jej obecności scenicznej niepowtarzalną jakość.
W tej praktyce ciało niewidome staje się aktywnym narzędziem poznania i komunikacji, a ruch powstaje w procesie ciągłego negocjowania równowagi, napięcia, impulsów rytmicznych i kinestetycznych, często w dialogu z partnerami scenicznymi, widzami i muzyką. Jej idiochoreografia redefiniuje choreografię jako praktykę wielozmysłową, w której percepcja, pamięć motoryczna i doświadczenie cielesne stają się źródłem narracji i ekspresji scenicznej.
Motto: „Mój ruch rodzi się z dotyku przestrzeni i odczuć ciała, a nie z wzroku czy pamięci struktur.”
SPEKTAKLE Z AGNIESZKĄ KSIĄG
KOROWÓD W BLUESIE. MANDALA
KOROWÓ W TĘSKNOCIE. OPÓR
KOROWÓD W PRZEMIJANIU.CZAS
KOROWÓD PANA YABU
KOROWÓD W BLUESIE. MANDALA
KOROWÓD W TĘSKNOCIE. OPÓR
KOROWÓD W PRZEMIJANIU. CZAS
KAROL PABICH
Tancerz-aktor zespołu Teatr Ruchu Umownie Ewidentnego. Ukończył kierunek Projektowanie Graficzne w Akademia Sztuki w Szczecinie, gdzie obecnie studiuje Scenografię i Przestrzeń Wirtualną. Związany z teatrem od 2010 roku. Uczestniczył w projekcie „Otwieracz” Teatr Współczesny w Szczecinie.
Od 2017 roku aktywnie działa na rzecz środowiska osób niesłyszących i głuchoniewidomych, prowadząc warsztaty i zajęcia przybliżające społeczeństwu ich kulturę, język i twórczość. Stypendysta Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego w dziedzinie kultury (2022). Twórca autorskich wystaw fotograficznych, grafik i plakatów. Do zespołu TRUE dołączył w listopadzie 2022 roku.
Jest tancerzem-aktorem Głuchym i słabowidzącym, posługującym się Systemem Językowo-Migowym (SJM). Jego idiom taneczny opiera się na odkrywaniu potencjałów ciała funkcjonującego poza dominacją dźwięku, poszukującego alternatywnych źródeł rytmu i impulsu ruchowego. Rytm w jego praktyce wyłania się z napięć mięśniowych, impulsów wizualnych, pamięci kinestetycznej oraz struktury języka migowego.
Eksperymentuje z wprowadzaniem języka migowego w strukturę choreograficzną, przekraczając jego funkcję komunikacyjną i przekształcając go w pełnoprawne medium choreograficzne. Miganie w jego praktyce przestaje być wyłącznie znakiem znaczenia, stając się wydarzeniem cielesnym, rytmicznym i energetycznym, w którym świadomość, przekaz i ruch stanowią jedność – „ciało–w–przesłaniu”.
Stworzył niezwykłą postać „Głosiciela” – towarzysza „Mówcy” w spektaklu „Korowód w Przemijaniu. Czas” (2024), wprowadzając język migowy jako równorzędny wymiar narracji scenicznej. Jego obecność ustanowiła nowe pole percepcji, w którym przekaz wizualno-kinetyczny funkcjonuje autonomicznie wobec słowa fonicznego.
We współpracy z Jerzym N. Grzegorkiem uczestniczy w rozwijaniu metodyki pracy z językiem migowym w tańcu w ramach laboratorium TRUE CODA/KODA KINETIC LAB, badającego potencjały choreograficzne języka migowego jako idiomu ruchowego.
Jego zainteresowanie kulturą Japonii, kaligrafią oraz malarstwem tuszem w stylu sumi-e przyczyniło się do powołania postaci Pana Yabu – samuraja i głównego bohatera spektaklu „Korowód Pana Yabu. Studium Performatywne” (2025), w którym estetyka gestu, koncentracji i energetycznej precyzji stała się podstawą pracy scenicznej.
Jego praktyka artystyczna, rozwijana w Laboratorium Idiomów Ruchu i Rytmu Tancerza z Niepełnosprawnością, sytuowana jest w obszarze idiochoreografii języka migowego i wizualno-kinetycznej rytmiki ciała, w której język migowy przekształcany jest w autonomiczny system choreograficzny. W tej praktyce ruch nie wynika z dźwięku, lecz z wizualności, napięcia, intencji i energetycznej organizacji ciała w przestrzeni.
Idiochoreografia języka migowego redefiniuje relację między komunikacją a choreografią, ujawniając potencjał języka jako wydarzenia cielesnego, performatywnego i rytmicznego. Ciało staje się przestrzenią zapisu, a gest – jednocześnie znakiem, ruchem i obecnością.
Motto: „Miganie jest ruchem. Ruch jest znaczeniem. Moje ciało mówi, zanim pojawi się dźwięk.”
SPEKTAKLE Z KAROLEM PABICHEM
KOROWÓD W TĘSKNOCIE. OPÓR
KOROWÓD W PRZEMIJANIU.CZAS
KOROWÓD PANA YABU
KOROWÓD W TĘSKNOCIE. OPÓR
KOROWÓD W PRZEMIJANIU. CZAS
CARMEN SIEKIERZYCKA
Tancerka-aktorka zespołu Teatr Ruchu Umownie Ewidentnego. Absolwentka Animacji Kultury na Uniwersytet Szczeciński, społeczniczka i aktywna członkini Koła Naukowego Pedagogów Młodzieży Young Power. Wcześniej związana z Klubem Sportowym Inwalidów „Start” w Szczecinie jako uczestniczka grupy tańca towarzyskiego na wózkach. Pasjonuje się fotografią i wokalistyką. Do zespołu TRUE dołączyła w lutym 2022 roku.
Jest tancerką-aktorką z niepełnosprawnością motoryczną poruszającą się na wózku, której idiom taneczny opiera się na przekształcaniu ograniczenia w świadome źródło siły, sprawczości i wyrazistości scenicznej. Jej ruch rozwija się poprzez intensywną pracę górnych partii ciała, precyzję gestu, dynamikę impulsu oraz świadome wykorzystanie relacji pomiędzy ciałem a wózkiem jako integralnym elementem organizmu scenicznego. Wózek nie stanowi dla niej narzędzia kompensacji, lecz partnera choreograficznego i przedłużenie cielesnej ekspresji.
Jej droga artystyczna jest procesem głębokiej transformacji — od obecności powściągliwej do silnej, świadomej i wyrazistej osobowości scenicznej, która nie tylko uczestniczy w procesie twórczym, ale współtworzy jego sens społeczny i kulturowy. Jej taniec posiada wymiar afirmacji — nie ukrywa niepełnosprawności, lecz czyni ją widzialną jako element tożsamości, podmiotowości i języka sztuki.
Jej praktyka artystyczna, rozwijana w Laboratorium Idiomów Ruchu i Rytmu Tancerza z Niepełnosprawnością, sytuowana jest w obszarze idiochoreografii ucieleśnionej sprawczości, w której ruch powstaje poprzez redefinicję relacji między ograniczeniem a możliwością. Kluczowym aspektem tej praktyki jest przeniesienie centrum dynamiki z lokomocji na ekspresję, gdzie znaczenie tworzone jest poprzez napięcie, kierunek, rytm i intencję, a nie poprzez normatywną sprawność ruchową.
Istotnym wymiarem jej twórczości jest również świadomość polityczności ciała, wyrażająca się w otwartym nazywaniu własnej niepełnosprawności i sprzeciwie wobec języka, który ją rozmywa lub eufemizuje. Jej postawa sceniczna jest aktem widzialności — obecnością, która nie prosi o akceptację, lecz ją ustanawia poprzez fakt bycia i działania.
Stworzyła niezwykle poruszającą postać partyzantki w spektaklu „Korowód w Tęsknocie. Opór” (2022), gdzie jej ciało stało się przestrzenią napięcia pomiędzy zachwytem a odrzuceniem, poddając się gestom wyniesienia i porzucenia w symbolicznym obrazie społecznych ambiwalencji wobec niepełnosprawności. Jej obecność w tej roli była jednocześnie aktem zaufania i odwagi.
W spektaklu „Korowód Pana Yabu. Studium Performatywne” (2025) stworzyła wyrazistą postać Kazuko, prowadząc performatywną grę Konpira Fune Fune, w której włączała widza w bezpośrednią relację działania. Jej praktyka ujawniła zdolność przekształcania widza z obserwatora w uczestnika, czyniąc spotkanie przestrzenią wspólnotowego doświadczenia.
Jej twórczość wskazuje na wyłanianie się świadomej artystki teatru tańca, dla której ruch jest nie tylko formą ekspresji, lecz także formą stanowiska.
Jej taniec jest procesem odzyskiwania pełni — nie poprzez zaprzeczenie niepełnosprawności, lecz poprzez nadanie jej mocy znaczenia.
SPEKTAKLE Z CARMEN SIEKIERZYCKĄ
KOROWÓD W TĘSKNOCIE. OPÓR
KOROWÓD PANA YABU
KOROWÓD W TĘSKNOCIE. OPÓR
KOROWÓD W PRZEMIJANIU. CZAS
Tancerz-aktor Teatru Ruchu Umownie Ewidentnego (TRUE), artysta malarz–plastyk ze stwardnieniem rozsianym, którego wieloletnia praktyka plastyczna koncentruje się wokół zagadnień percepcji dotykowej, materialności obrazu oraz dostępności sztuki dla osób niewidomych. Jest autorem obrazów o fakturach wklęsło-wypukłych. Jego twórczość obejmuje również abstrakcje oraz portrety, w których kolor, faktura i rytm strukturalny współtworzą wielozmysłową kompozycję. Konsekwentnie rozwija ideę malarstwa jako przestrzeni dostępnej nie tylko wizualnie, lecz również dotykowo, umożliwiającej osobom niewidomym bezpośredni kontakt z dziełem. Uprzystępnia i animuje kulturę świata osób niewidomych poprzez autorskie warsztaty, działania edukacyjne i spotkania twórcze realizowane w szkołach, szpitalach oraz domach opieki. Jest członkiem Zachodniopomorskiego Stowarzyszenia Twórców Kultury oraz Stowarzyszenia Artystycznego Integracji Europejskiej. Od 2022 roku dokumentuje swoją twórczość i refleksję artystyczną na autorskiej stronie internetowej.
KRZYSZTOF MAJOREK
Z działalnością Teatru Ruchu Umownie Ewidentnego zetknął się w 2021 roku podczas realizacji spektaklu „Korowód w Bluesie. Mandala”. Na zaproszenie Jerzego N. Grzegorka wziął udział w autorskim programie performatywno-edukacyjnym „Rezydua Pasji” w Domu Kultury Krzemień w Szczecinie, obejmującym wernisaż „Tonacje Pasji” oraz spotkanie z publicznością. Wspólnota refleksji nad sztuką, rolą artysty z niepełnosprawnością artysty w procesie tworzenia zapoczątkowała przyjaźń obu artystów i w konsekwencji współpracą w zespole TRUE. Stał się początkowo pilnym obserwatorem procesu twórczego i budowy scenografii do spektaklu „Korowód w Tęsknocie. Opór” (2022) a tuż po jego premierze, od grudnia 2022 roku żywo włączył się w proces twórczy spektaklu „Korowód w Przemijaniu. Czas” (2024), podejmując się kreacji postaci „Czasu – Poruszyciela Machin” oraz współtworzeniem scenografii performatywnej.
Jego praktyka artystyczna w TRUE sytuowana jest na styku sztuk wizualnych, performatywnych oraz choreografii scenografii. Realizując autorską wizję plastyczno-scenograficzną reżysera i scenarzysty „Korowodu w Przemijaniu. Czas” współtworzył i ożywiał zaprojektowane na papierze machiny sceniczne, traktując je jako równorzędnych partnerów performatywnych, w tym powołując do życia główny projekt reżysera w postaci unikatowych struktur „Epigrafu Liczonego” – obiektu stanowiącego jednocześnie rzeźbę, instrument rytmiczny i nośnik znaczeń. Obecność Krzysztofa Majorka w procesie twórczym przyczyniła się do pogłębienia rozumienia przez obu artystów oraz cały zespół scenografii jako organizmu kinestetycznego i somatycznego, zdolnego do współtworzenia dramaturgii poprzez ruch, opór materii, rytm oraz zmianę napięć przestrzennych. W Teatrze Ruchu Umownie Ewidentnego rozwijał się jako artysta pozostający jednocześnie twórcą i tworzywem – obecnością ucieleśniającą proces przemiany materii w znaczenie. To była współpraca dojrzała, oparta na zaufaniu, wspólnocie idei i konsekwentnym rozwijaniu filozofii Korowodu jako przestrzeni, w której obraz, ciało, przedmiot i widz współuczestniczą w jednym, żywym procesie twórczym.
MAJA SZYMAŃSKA
Jest absolwentką Liceum z oddziałami integracyjnymi w Szczecinie. Do zespołu Teatru Ruchu Umownie Ewidentnego (TRUE) dołączyła w maju 2025 roku, podejmując od razu intensywną pracę w ramach projektu „Aktywni przez Sztukę – Sztuką Sprawniejsi II Edycja”.
Jest tancerką-aktorką z niepełnosprawnością motoryczną, poruszającą się na wózku, której idiom taneczny opiera się na świadomym przekształcaniu ograniczenia w źródło indywidualnej jakości ruchu, obecności i znaczenia scenicznego. Jej praktyka koncentruje się na odkrywaniu ekspresyjnego potencjału mikroruchów, subtelnych przesunięć ciężaru, napięć somatycznych oraz relacji między ciałem a wózkiem jako integralnym partnerem ruchowym.
W spektaklu „Korowód Pana Yabu. Studium Performatywne” wykreowała niezwykle delikatną i sugestywną postać „Mai”. W języku japońskim słowo to oznacza „kwiat”, co trafnie oddaje charakter jej scenicznej obecności — opartej na kruchości, uważności i wewnętrznej sile. Jej kreacja ujawniała szczególną zdolność budowania napięcia poprzez oszczędność gestu, precyzję rytmiczną oraz wyczuloną relację z przestrzenią.
Jej zaangażowanie w praktykę Laboratorium Idiomów Ruchu i Rytmu Tancerza z Niepełnosprawnością otworzyło również istotną perspektywę badawczą w pracy z Maszyną Idiosensoryczną w kontekście tancerza poruszającego się na wózku. Poprzez systematyczne ćwiczenia możliwe stało się poszerzenie wiedzy o sposobach, w jakie urządzenie może wspierać rozwój orientacji kinestetycznej, świadomości osi ciała oraz relacji między impulsem wewnętrznym a ruchem realizowanym za pośrednictwem wózka.
Jej praktyka ujawniła, że Maszyna Idiosensoryczna może pełnić funkcję narzędzia pogłębiającego integrację sensoryczną, umożliwiającego intensyfikację odczuwania wibracji, rytmu i rezonansu, a także wspierającego rozwój płynności przejść między bezruchem a działaniem. Szczególne znaczenie miało rozpoznanie relacji między ciałem a wózkiem jako rozszerzonym polem somatycznym — przestrzenią, w której impuls kinestetyczny może rozprzestrzeniać się, transformować i powracać w postaci świadomej struktury ruchowej.
Jej obecność w procesie badawczym przyczyniła się do rozwoju metodyki pracy z tancerzem na wózku, umożliwiając bardziej precyzyjne rozumienie dynamiki adaptacji rytmicznej, reorganizacji sensorycznej oraz budowania autonomii ruchowej w warunkach alternatywnej motoryki. Jej doświadczenie stało się ważnym krokiem w kształtowaniu praktyki, w której wózek przestaje być wyłącznie narzędziem przemieszczania, a staje się pełnoprawnym elementem języka choreograficznego.
Pozostaje w procesie dalszych poszukiwań własnego miejsca w przestrzeni kultury artystycznej.
SEKTAKLE Z MAJĄ SZYMAŃSKĄ
KOROWÓD PANA YABU
ŁUKASZ RZEŹNICZAK
Ukończył szkołę muzyczną pierwszego stopnia w klasie akordeonu. Muzyka towarzyszy mu od wczesnego dzieciństwa, stanowiąc nie tylko przestrzeń ekspresji, lecz także podstawowy sposób orientowania się w świecie i budowania relacji z rzeczywistością.
Do Teatru Ruchu Umownie Ewidentnego (TRUE) dołączył w 2024 roku, rozpoczynając intensywną praktykę w ramach projektu „Aktywni przez Sztukę – Sztuką Sprawniejsi”. Jako tancerz-aktor niewidomy rozwijał idiom ruchu oparty na pogłębionym rozpoznaniu potencjałów sensoryczno-motorycznych ciała, tworząc wyrazisty, autonomiczny język sceniczny. Jego szczególnym osiągnięciem była oryginalna i charyzmatyczna kreacja postaci samuraja „Hanzo” w spektaklu „Korowód Pana Yabu. Studium Performatywne” (2025), w której precyzja rytmiczna, napięcie somatyczne i uważność przestrzenna stworzyły sugestywną, intensywną obecność sceniczną.
Jego praktyka artystyczna, realizowana w Laboratorium Idiomów Ruchu i Rytmu Tancerza z Niepełnosprawnością, odegrała istotną rolę nie tylko w jego indywidualnym rozwoju, lecz także w poszerzeniu wiedzy o metodyce pracy z tancerzem niewidomym. Pracując z Maszyną Idiosensoryczną, Łukasz współtworzył proces badawczy, w którym urządzenie ujawniało swój potencjał jako narzędzie reorganizacji sensorycznej, orientacji przestrzennej oraz budowania precyzyjnych struktur kinestetyczno-rytmicznych.
Jego systematyczne zaangażowanie umożliwiło rozpoznanie, w jaki sposób Maszyna Idiosensoryczna może wspierać rozwój alternatywnych strategii percepcyjnych, wzmacniać zdolność odczuwania wibracji, rezonansu i napięć przestrzeni, a także pogłębiać integrację dotyku, propriocepcji, kinestezji i słuchu w procesie twórczym. Dzięki jego praktyce możliwe stało się bardziej świadome określenie roli urządzenia jako medium wspomagającego autonomię ruchową, poczucie bezpieczeństwa oraz twórczą sprawczość tancerza z niepełnosprawnością wzroku.
Jego obecność w zespole miała znaczenie formacyjne – współkształtowała rozwój metodyki pracy, ujawniając nowe perspektywy rozumienia ciała niewidomego jako pełnoprawnego, wrażliwego i twórczego podmiotu scenicznego.
Uznając muzykę za swoją najgłębszą pasję i życiowe powołanie, zdecydował się poświęcić jej dalszy, intensywny rozwój, kończąc współpracę z zespołem TRUE. Jego wkład pozostaje jednak ważnym etapem w procesie kształtowania praktyki i wiedzy o idiosensorycznych podstawach ruchu oraz możliwościach pracy z tancerzem niewidomym.
SPEKTAKLE Z ŁUKASZEM RZEŹNICZAKIEM
KOROWÓD PANA YABU
ZESPÓŁ ANIMACJI SCENICZNEJ
EWELINA GRZEGOREK
KSZTAŁCENIE PRZEZ DOŚWIADCZANIE
LENA GRZEGOREK
MARCEL GRZEGOREK
EWELINA GRZEGOREK
Fizjoterapeutka, pedagożka tańca, animatorka kultury i specjalistka w zakresie prozdrowotnej pracy z ciałem poprzez ruch i taniec. Absolwentka kierunku Fizjoterapii w Wyższej Szkole Edukacji i Terapii w Poznaniu i Szczecinie oraz Wydziału Kultury Fizycznej i Promocji Zdrowia Uniwersytetu Szczecińskiego, gdzie obroniła pracę dyplomową pt. „Taniec aktywnością prozdrowotną i wspierającą seniorów” pod kierunkiem Prof. zw. dra hab. n. med. Marian Sygita, koncentrującą się na terapeutycznym, profilaktycznym i społecznym potencjale tańca w procesie starzenia się. Jej badania i praktyka potwierdzają, że taniec może stanowić skuteczne narzędzie wspierające sprawność motoryczną, koordynację, równowagę, pamięć ruchową oraz dobrostan psychiczny osób starszych.
Specjalizuje się w prozdrowotnej animacji kultury senioralnej, opracowując autorskie programy pracy oparte na integracji fizjoterapii, pedagogiki tańca i terapii ruchem. W swojej praktyce wykorzystuje taniec jako formę kinezyterapii, wspomagającą profilaktykę schorzeń neurodegeneracyjnych, poprawę mobilności, redukcję napięć psychosomatycznych oraz przeciwdziałanie izolacji społecznej. Jej zajęcia mają charakter zarówno terapeutyczny, jak i emancypacyjny – przywracają osobom starszym poczucie sprawczości, kontakt z własnym ciałem oraz możliwość twórczej ekspresji. Szczególną wagę przykłada do rozwijania świadomości ciała, jakości oddechu, płynności ruchu oraz poczucia rytmu jako fundamentów zdrowia funkcjonalnego i dobrostanu psychofizycznego.
Dyplomowana nauczycielka tańca współczesnego (dyplom Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, 2010), uzyskany pod kierunkiem wybitnego pedagoga Witolda Jurewicza w kwalifikacyjnym studium tanecznym w Bydgoszczy. Jej przygotowanie pedagogiczne łączy wiedzę metodyczną z zakresu nauczania tańca z kompetencjami fizjoterapeutycznymi, co pozwala jej prowadzić zajęcia w sposób bezpieczny, świadomy i dostosowany do indywidualnych możliwości uczestników, w tym osób starszych oraz osób z ograniczeniami sprawności.
Od blisko dwóch dekad aktywnie związana z kulturą tańca irlandzkiego jako tancerka, multimedalistka międzynarodowych zawodów (Szkoła Tańca Irlandzkiego Irish Rhythms) oraz nauczycielka i propagatorka tej formy ruchu. Jej doświadczenie sceniczne i pedagogiczne obejmuje udział w prestiżowych wydarzeniach w wielu krajach Europy pod egidą An Coimisiún Le Rincí Gaelacha (CLRG, English: The Irish Dancing Commission), gdzie rozwijała dyscyplinę, precyzję rytmiczną i wytrzymałość ruchową charakterystyczną dla tej techniki. W pracy pedagogicznej wykorzystuje elementy rytmiki irlandzkiej jako narzędzie wspierające koordynację, pamięć motoryczną oraz integrację rytmiczno-ruchową.
Jej praktyka zawodowa sytuowana jest na styku fizjoterapii, pedagogiki tańca i animacji kultury, gdzie ruch staje się narzędziem terapii, profilaktyki zdrowotnej oraz twórczej ekspresji. Postrzega taniec jako fundamentalną formę wspierania jakości życia w każdym wieku, a szczególnie jako drogę do zachowania sprawności, godności i podmiotowości osób starszych. W swojej działalności konsekwentnie rozwija ideę tańca jako przestrzeni integracji zdrowia, sztuki i relacji społecznych.
Od początku związana z Teatrem Ruchu Umownie Ewidentnego, uczestnicząc w procesie jego rozwoju poprzez realizację materiałów filmowych, trailerów oraz form multimedialnych towarzyszących spektaklom.
Zaangażowana w realizację filmowych zapowiedzi:
- „Korowód w Bluesie. Mandala” (2021);
- „Korowód w Tęsknocie. Opór” (2022);
- „Korowód w Przemijaniu. Czas” (2023);
Zaangażowana w multimedialne i dźwiękowe przygotowania wystawiania:
- „Korowód w Tęsknocie. Opór” (2022) a następnie produkcji filmowych i aranżacji multimedialnych do spektaklu:
- „Korowód Pana Yabu. Studium Performatywne”(2025).
KOROWÓD W BLUESIE. MANDALA
KOROWÓD W TĘSKNOCIE. OPÓR
KOROWÓD W PRZEMIJANIU. CZAS
LENA GRZEGOREK
Młoda wolontariuszka wspierająca działania Teatru Ruchu Umownie Ewidentnego, związana z zespołem od najwcześniejszych chwil swojego życia – jeszcze przed narodzinami towarzyszyła podczas prób i działań artystycznych. Wychowuje się w naturalnej bliskości środowiska teatru tańca, uczestnicząc w jego codzienności, obserwując proces twórczy oraz relacje budujące wspólnotę artystyczną TRUE.
Stawia swoje pierwsze kroki w edukacji tanecznej i ruchowej jako tancerka i gimnastyczka, rozwijając wrażliwość ciała, koordynację i poczucie rytmu zarówno podczas zajęć prowadzonych przez mamę, jak i w szczecińskim studio Gold Dance Academy. Równolegle przejawia zainteresowania plastyczne – maluje i eksperymentuje z formą wizualną, traktując twórczość jako naturalną formę ekspresji i poznawania świata.
Od najmłodszych lat aktywnie uczestniczy w próbach zespołu oraz działaniach Laboratorium Idiomów Ruchu i Rytmu Tancerza z Niepełnosprawnością, gdzie z dziecięcą uważnością i ciekawością obserwuje warsztat tancerzy-aktorów, proces powstawania spektakli oraz specyfikę pracy z ciałem w jego różnorodności. Jej obecność ma charakter spontanicznego, naturalnego uczestnictwa – jest świadkiem, obserwatorką i młodą współtowarzyszką procesu twórczego.
Brała udział wraz z zespołem w wydarzeniach artystycznych, m.in. w wyjeździe na Międzynarodowy Festiwal Sytuacje/Relacje w Bydgoszczy w 2022 roku, towarzysząc premierze spektaklu „Korowód w Tęsknocie. Opór”, a następnie w jego prezentacji w Teatrze Polskim w Bydgoszczy w Międzynarodowym Dniu Zespołu Downa w 2023 roku. Podczas szczecińskiej premiery tego spektaklu w przestrzeni „Cielętnika” na Łasztowni wspierała działania zespołu jako młoda wolontariuszka, asystując przy animacji oświetlenia scenicznego.
Doświadczanie świata osób z niepełnosprawnościami stanowi dla niej naturalną część codzienności i procesu dorastania. Wzrastając w środowisku TRUE, rozwija w sobie wrażliwość na różnorodność ciał, sposobów komunikacji i ekspresji, ucząc się poprzez obecność, obserwację i pierwsze własne próby ruchowe. Jej relacja z teatrem ma charakter wczesnego, intuicyjnego wtajemniczenia – jest początkiem drogi, w której zabawa, ciekawość i uczestnictwo stają się fundamentem przyszłej świadomości artystycznej.
MARCEL GRZEGOREK
Młody wolontariusz wspierający działania Teatru Ruchu Umownie Ewidentnego, związany z zespołem od najwcześniejszych lat życia. Już jako niespełna dwuletni chłopiec był obecny podczas powstawania pierwszego autorskiego spektaklu swojego taty „Korowód w Fado” (2014), spontanicznie przemieszczając się po scenie w trakcie wielogodzinnych prób i w naturalny sposób oswajając przestrzeń teatralną jako środowisko codziennego doświadczenia.
Dorastając w otoczeniu teatru, stopniowo włącza się w jego zaplecze organizacyjne i techniczne. Uczestniczy w próbach oraz działaniach Laboratorium TRUE, gdzie asystuje przy animacji dźwięku, obsłudze oświetlenia i przygotowaniu przestrzeni scenicznej. Brał udział w pracach organizacyjnych nad spektaklem „Korowód w Bluesie. Mandala” (2021), poznając podstawy koordynacji technicznej wydarzenia scenicznego. Podczas szczecińskiej premiery „Korowodu w Tęsknocie. Opór” w dniu 13 października 2023 roku w przestrzeni „Cielętnika” na Łasztowni pełnił funkcję asystenta technicznego, odpowiadając za obsługę jednego z reflektorów scenicznych, współuczestnicząc w realizacji warstwy świetlnej spektaklu.
Ze szczególnym zaangażowaniem obserwuje proces powstawania przedstawień od strony technicznej – interesuje się organizacją sceny, pracą ze światłem, dźwiękiem oraz multimediami. Jego uczestnictwo ma charakter wczesnej praktyki warsztatowej, opartej na obserwacji, asystowaniu i stopniowym przejmowaniu prostych odpowiedzialności technicznych.
Rozwijane w ten sposób doświadczenie stwarza potencjał dalszego kształcenia w obszarze techniki scenicznej, realizacji oświetlenia, dźwięku i form multimedialnych. Wzrastając w środowisku Teatru Ruchu Umownie Ewidentnego, poznaje teatr jako złożony organizm współtworzony nie tylko przez performerów, lecz również przez osoby odpowiedzialne za jego techniczną i medialną strukturę. Jego droga stanowi przykład wczesnego dojrzewania świadomości zaplecza sceny – przestrzeni, w której technologia staje się narzędziem budowania doświadczenia artystycznego.
DANIEL JUCHNIK
Młody wolontariusz techniczny Teatru Ruchu Umownie Ewidentnego, od początku wykazujący wyjątkowe zaangażowanie w rozwój zaplecza scenicznego i infrastruktury Laboratorium. Z zespołem TRUE związany jest poprzez swoją kuzynkę, artystkę Angelikę „Froggy” Domańską, co stało się impulsem do jego osobistego wejścia w przestrzeń teatru tańca osób z niepełnosprawnościami.
Swoją drogę w TRUE rozpoczął w marcu 2023 roku, wraz z powstawaniem Placówki Laboratorium Idiomów Ruchu i Rytmu Tancerza z Niepełnosprawnością przy ul. Mącznej 3 w Szczecinie. Aktywnie uczestniczył w pracach remontowych i adaptacyjnych, współtworząc fizyczne i techniczne fundamenty miejsca. Proces ten pozwolił mu zrozumieć teatr nie tylko jako przestrzeń prezentacji, lecz jako środowisko powstające poprzez wysiłek organizacyjny, techniczny i wspólnotowy. Zdobywał w ten sposób pierwsze doświadczenia w zakresie przygotowania przestrzeni scenicznej, instalacji oświetlenia, organizacji zaplecza oraz technicznego zabezpieczenia działań performatywnych.
Istotnym wymiarem jego zaangażowania pozostaje osobiste doświadczenie wzrastania w bliskości osoby z niepełnosprawnością, co ukształtowało jego wrażliwość na kwestie dostępności i inkluzywności w kulturze. Praca w TRUE stała się dla niego możliwością rozwijania kompetencji technicznych w środowisku, które traktuje sztukę jako przestrzeń równouprawnienia i realnej obecności osób o zróżnicowanych możliwościach percepcyjnych i motorycznych.
Przełomowym momentem jego rozwoju była samodzielna realizacja techniczna spektaklu „Korowód Pana Yabu. Studium Performatywne” w styczniu 2026 roku. Podejmując się pełnej odpowiedzialności za światło, dźwięk i przebieg techniczny przedstawienia, zrealizował spektakl w dniu swoich urodzin, przy obecności pełnej widowni. To wydarzenie stanowiło jego symboliczną inicjację w rolę realizatora technicznego – moment przejścia od asystowania do świadomego współtworzenia struktury performatywnej.
Rozwijane doświadczenie otwiera przed nim potencjał dalszego kształcenia w dziedzinie techniki scenicznej, realizacji światła, dźwięku oraz technologii multimedialnych. Jego obecność w zespole TRUE jest przykładem dojrzewania świadomości, że teatr powstaje również w obszarze niewidocznym dla widza – w precyzyjnej pracy zaplecza technicznego, gdzie technologia staje się narzędziem budowania sensu, rytmu i intensywności doświadczenia scenicznego.
Czekamy na nowych, młodych poszukiwaczy przygód z teatrem tańca.
