INSPIRACJA
Muzyka FADO zainspirowała reżysera do stworzenia korowodu o nostalgicznym przesłaniu wypływającym z doświadczania świata przez osoby niewidome.
FILOZOFIA
Filozofia KOROWODU W FADO zawarta jest w rozumieniu FADO przez Portugalczyków. FADO to „przeznaczenie”. Gatunek muzyczny odczytywany jako „pieśń nostalgiczna”. Saudade od łac. solitas, Gen. sg. solitaten znaczące „samotność”. To również portugalski i galicyjski autostereotyp o pozytywnym wydźwięku – postrzegany jako wartość narodowa. FADO stanowi pewnego rodzaju stan nostalgii i melancholii związanej z silną waloryzacją przeszłości i kontemplacji przemijani, piękna rozkładu, odbieranego z subtelną dumą i radością, w sposób pozytywny. Saudade nie jest chwilowym stanem ducha, lecz stanowi stałe obecne źródło kreacji charakteru osoby której dotyczy.
INFORMACJE O SPEKTAKLU:
Spektakl został wystawiony dwukrotnie w 2014 r. i ponownie, dwukrotnie w 2015 r. w Akademickim Centrum Kultury Uniwersytetu Szczecińskiego. Zgromadził ponad 800 widzów-uczestników z Województwa Zachodniopomorskiego i miasta Szczecin. Film został odzyskany po 10 latach i premierowo udostępniony na kanale YouTube w czerwcu 2024 r.
Pozostało także wiele cennego materiału archiwalnego, metodycznego i edukacyjnego z pracy nad spektaklem.
Premiera: 12 września 2014
Scena: Akademickim Centrum Kultury US
Czas trwania: 60 min
Spektakl teatru tańca: Teatr Ruchu Umownie Ewidentnego
Scenariusz i reżyseria: Jerzy N. Grzegorek
Idiochoreografia: Jerzy N. Grzegorek / tancerze-aktorzy
TANCERZE-AKTORZY:
Kacper Kozłowski: tancerz-aktor niewidomy
Aleksandra Kufera: tancerka-aktorka niewidoma
Jagoda Grekowicz: tancerka-aktorka niewidoma
Paulina Serokos: tancerka-aktorka niewidoma
Halina Rumowska: tancerka-aktorka słabowidząca
Irena Markiewicz: tancerka-aktorka słabowidząca
Alicja Czarnuszka: tancerka-aktorka słabowidząca
Jerzy N. Grzegorek: tancerz-aktor z niepełnosprawnością motoryczną
